Berecht de oorlogshitsers

Op 20 maart 2003 viel de ‘Coalition of the Willing’ onder leiding van George W. Bush Irak binnen. Irak zou namelijk in bezit zijn van massavernietigingswapens en zou het internationale terrorisme steunen. Beide argumenten van de coalitie bleken gebaseerd te zijn op leugens.

Waar het de coalitie werkelijk om draaide was de Iraakse olie. De bezetting van Irak heeft de Irakezen dan ook niets anders gebracht dan ellende. Volgens recente tellingen zijn er ondertussen meer dan 700.000 onschuldige Irakezen om het leven gekomen, duizenden anderen zijn op een andere manier slachtoffer geworden van mensenrechtenschendingen. Aan de andere kant hebben vooral de grote bedrijven uit Londen en Washington miljarden euro’s oorlogsdivident binnengehaald. Nu Saddam Hoessein berecht en terechtgesteld is, wordt het dan ook tijd dat Bush, Blair, Balkenende en andere leiders van de ‘Coalition of the Willing’ berecht worden voor hun misdaden in Irak.

Farshad Bashir

Bron: eurodusnie.nl, 7 januari 2007

CPE: succes vraagt om meer

Het CPE, de wet om de jongeren aan de willekeur van het bedrijfsleven te onderwerpen, is van de tafel. Na de verwerping van de Europese Grondwet hebben de Fransen een tweede succes geboekt. De bonden hebben in tegenstelling tot het Franse parlement wel naar de mensen in het land geluisterd. Ze hebben juist de strijd georganiseerd en hebben met succes miljoenen mensen op de been gekregen en gehouden.

Hoewel de Franse regering hoopte dat de protesten in de loop van de tijd minder zouden worden, bleven de demonstranten doorgaan met het verdedigen van hun sociale verworvenheden. Pogingen om de demonstranten te criminaliseren strandden. Terwijl het geweld van een handjevol relschoppers uitgebreid in het zonnetje werd gezet, bleven miljoenen mensen doorgaan met hun protesten. Door zelf ordediensten op te stellen werden de relschoppers al snel uit de demonstraties gehouden. Door verbondenheid en solidariteit hebben de Fransen hun rechten verdedigd.

De Franse vakbonden hebben bewezen dat actievoerders nog altijd in staat zijn om hun rechten te verdedigen. Polderen had niet veel geholpen, dat had ongetwijfeld voor verdeeldheid tussen de demonstranten gezorgd en nu had er wellicht een afgezwakte CPE op de tafel gelegen. Nu de Franse wet naar de prullenbak verwezen is, zouden de actievoerders vanuit de defensieve houding moeten stappen. Het is tijd om het recht op te eisen om op 55 jarige leeftijd met pensioen te gaan. Het geld hierover kan daar weggehaald worden waar de winsten de pan uitrijzen. Tegelijkertijd zal ook minder werkloosheid zijn. De regering heeft genoeg sociale rechten afgepakt, nu is het tijd om sociale rechten op te eisen. Ook in Nederland.

Farshad Bashir

Bron: eurodusnie.nl, 11 april 2006

Een grote mond

Burgemeester Geert Dales (VVD) van Leeuwarden vertelt in zijn column, die hij voorlas op Radio 1, dat hij zich ergert aan de houding en het gedrag van de jongeren. Hij meent dat de jongeren niet aan het werk komen omdat ze alternatieve kleding dragen. Na zijn bezoek aan een bijeenkomst van de Jongerenadviesraad (JAR) is het hem ook een doorn in het oog geworden dat de jongeren een eigen mening hebben. Als jongeren zeggen wat ze denken, dan hebben ze volgens Dales “een grote mond”. Wie de politiek een beetje gevolgd heeft, weet wat de VVD het afgelopen vier jaar gedaan heeft. Er wordt wel gesproken over hangjongeren en wat ze allemaal doen, maar echte oplossingen en investeringen om de problemen van jongeren op te lossen blijven achterwege of er wordt alleen aan symptoombestrijding gedaan.

De uitspraken van Dales kunnen dan ook in het verlengde geplaatst worden van het beleid dat ook door de VVD in Leeuwarden gesteund wordt. Zonder dat Dales met concrete oplossing komt om de jeugdwerkloosheid aan te pakken, denigreert hij de jongeren en noemt hij ze “losers” en “kankeraars”. Terwijl de armoede alleen maar toeneemt en de voedselbanken als paddestoelen uit de grond schieten, geeft men wel miljoenen uit aan prestigeprojecten zoals het Nieuw Zaailand waar vooral de vermogende medemens van zal profiteren. Geld voor ontmoetingsruimte of een centraal jeugdhonk voor de jongeren is er niet.

Op populistische wijze probeert Dales in zijn column de jongeren op één hoop te gooien met criminelen, drugsverslaafden en alcoholisten. In plaats van naar het uiterlijk van de jongeren te kijken en hen daarop te beoordelen, had hij beter pen en papier mee kunnen nemen naar de bijeenkomst van de JAR om op te schrijven wat de wensen van jongeren zijn en wat deze graag anders zouden willen. Waarom schrijft Dales een column als hij tegelijkertijd meent dat de jongeren toch geen krant lezen? Dales had deze discussie op de bijeenkomst van de JAR moeten voeren, met de jeugd erbij! We zouden toch “niet over jongeren praten, maar met jongeren”?

Steun van de inwoners van Leeuwarden aan initiatieven en partijen die zorgen dat onze stad echt leefbaar wordt is in aanloop naar de komende verkiezingen meer dan belangrijk. We hebben nu alleen maar te maken met een beleid dat erop gericht is om de solidariteit tussen jongeren en ouderen nog verder af te breken. Het is tijd te onderkennen dat het er om gaat dat iedereen werkelijk gelijke kansen krijgt om zich vrij te ontwikkelen zodat iedereen ook in staat gesteld wordt een bijdrage te leveren aan onze stad. Die kansen zijn met de VVD verder weg dan ooit, tenzij je in een driedelig pak rondloopt en een Porsche voor de deur hebt staan.

Farshad Bashir
17 Jaar
Inwoner van Leeuwarden

Bron: eurodusnie.nl, 8 december 2005

Death from above

De viaductstenengooiers vormen een nieuw en een steeds terugkerend probleem. Viaducten bestaan al jaren, ze worden tegenwoordig anders en beter gebouwd dan vroeger, maar de laatste tijd horen we in de media steeds vaker dat er voorwerpen van viaducten worden gegooid zijn. Is het gooien van stenen cool? Of is het de media die de problemen uitlokt?

Het viaduct is bedacht om in tijden van oorlog een snelle aanvoer van troepen en materieel naar het front mogelijk te maken. Juist in de aanloop naar de oorlog werd de infrastructuur verbeterd en daarbij werden dan ook tientallen nieuwe bruggen en viaducten gebouwd.
Hoewel het viaduct dus aanvankelijk voornamelijk het leger diende, is door de tijd heen het gebruik dusdanig toegenomen dat men bijna alleen nog viaducten bouwt voor de gewone bevolking. Na de Tweede Wereldoorlog wordt het viaduct enkel nog aangelegd om verkeersopstoppingen te voorkomen. Gewone mensen hebben al lang te maken met viaducten, en gooiden bijna nooit stenen van viaducten.

Ook het bouwen van viaducten was vroeger heel anders dan nu. In de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld werd in Duitsland door Duitse ingenieurs bedacht hoe de viaducten gebouwd moesten worden. De Duitsers gaven de instructies en het zware werk moest door grote aantallen krijgsgevangenen gedaan worden. Deze gevangenen zaten in kampen ver weg van huis en moesten lichamelijk zware arbeid verrichten. De slechte hygiëne en penibele arbeidsomstandigheden zorgden ervoor dat er regelmatig ziektes uitbraken. Tegenwoordig zijn de arbeidsomstandigheden veel beter en wordt er gebruik gemaakt van moderne apparatuur.

De slaven hebben in het verleden amper voorwerpen van viaducten gegooid. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben krijgsgevangen nooit geprobeerd om de voorruiten van auto’s op de snelwegen in Duitsland kapot te maken, ondanks de slechte omstandigheden waarin ze leefden. De gevangenen hebben de gewone mensen met rust gelaten.

Ieder keer als iemand voorwerpen naar beneden gooit, heeft men gegarandeerd aandacht in de media. Dat geeft de mensen die een kick krijgen door media-aandacht de kans om zich uit te leven. Het geeft daarnaast de imbecielen een idee om de samenleving nog onveiliger te maken. Sinds de bouw van het eerste viaduct zijn arbeidsomstandigheden voor de bouwvakkers en ook de verkeerssituatie verbeterd. Maar het aantal stenengooiers neemt toe en de media-aandacht ook. Er moet wel een verband bestaan tussen de media-aandacht en viaductstenengooiers. Daarom moet de media de viaductstenengooiers doodzwijgen, al is het maar voor een proefperiode. Er wordt eigenlijk al teveel aandacht aan die viaductstenengooiers besteed en elk bericht is er een teveel! Iedere keer als ze de pers halen krijgen ze weer een kick! Dit stukje van mij moet dan ook het laatste stukje zijn waarin ze aandacht krijgen.

Farshad Bashir

Bron: eurodusnie.nl, 24 november 2005

Kraken moet doorgaan

Nadat afgelopen week de politie met groot machtsvertoon een grote ontruimingsgolf van kraakwoningen hield, is het duidelijk geworden dat we steeds harder moeten knokken om sociale woningbouw mogelijk te maken. In de voorbije week werd amper aandacht besteed aan de vele ontruimingen. Waar aandacht besteed werd, probeerden de media de krakers te criminaliseren. Zonder verder enige achtergrondinformatie te verstrekken over kraken hield AT5 een poll waarin de suggestieve vraag “is kraken diefstal” gesteld werd.

De politie liet weten dat er jaarlijks drie ontruimingsgolven gehouden worden. Dus het zou de normaalste zaak van de wereld zijn. Het geheel werd in de pers op een voor de bevolking aanvaardbare manier verpakt.

De hoeveelheid sociale huurwoningen staat vergeleken met de vraag ernaar in geen verhouding met het aantal koopwoningen. Sociale huurwoningen worden verkocht of gesloopt en er worden bijna alleen maar dure huurwoningen of luxe villa’s gebouwd. Dit proces, dat sinds het aantreden van Lubbers gaande is, heeft gevaarlijke vormen aangenomen. De sloop en de verkoop van sociale huurwoningen is zo hard gegaan dat wie nu een huurwoning zoekt, jaren moet wachten.

De woningbouwcorporaties hebben al lang de kapitalistische logica aanvaard. Ze denken alleen in termen van cijfers en winst. De managers die de corporaties runnen, weten nog steeds niet dat hun strategie enkel een oneerlijke woningmarkt, armoede en langdurige lege koopwoningen oplevert. Binnen de corporaties is deze stroming oververtegenwoordigd. Toch moeten we erin slagen om het tij te doen keren.

Het tij kunnen we alleen keren en de kwestie van sociale huurwoningen boven op de politieke agenda zetten door massaal te gaan kraken. Op deze manier kunnen we weer aandacht eisen voor de sociale huursector. Meer dan ooit is het nodig om te kraken, juist nu er zoveel ontruimd wordt. Alle leegstaande panden die gekraakt kunnen worden moeten gekraakt worden. De inzet moet niet gering zijn, anders blijven we bezig.

Farshad Bashir

Bron: eurodusnie.nl, 26 oktober 2005