Verordening Maatschappelijke Ondersteuning flink aangepast

Gisteravond besprak de commissie Welzijn voor het eerst de verordening Maatschappelijke Ondersteuning. Deze verordening is nodig omdat eind juni de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) definitief werd aangenomen. De WMO is een omstreden wet, die regelt dat gemeenten verantwoordelijk worden voor een groot aantal welzijnstaken. Onder druk van onder andere de SP is de verordening flink aangepast.

Inhoudelijk had de SP de grootste problemen met het primaat van de algemene voorziening, met het invoeren van een systeem van eigen bijdragen en met de manier waarop het indiceren is geregeld.

Het primaat van de algemene voorziening houdt in, dat als de gemeente Leeuwarden vindt dat een algemene voorziening een probleem voldoende oplost, je het met die voorziening moet doen. Je krijgt geen beschikking waarin staat waarom de gemeente dat vindt, maar je verliest wel je recht op een individuele voorziening. Een voorbeeld: een gehandicapte heeft een verlaagd aanrecht nodig om zelf te kunnen koken vanuit een rolstoel. Dat is een individuele voorziening. De gemeente zegt: uw probleem is dat u niet kunt koken, u krijgt van ons iedere dag een magnetronmaaltijd. Dat is een algemene voorziening waardoor het recht op een individuele voorziening vervalt.

De SP wilde liever een zorgplicht opnemen in de verordening. Wanneer er een zorgplicht is, dan is deze afdwingbaar. Daarnaast wilde de SP dat het huidige systeem van wvg-voorzieningen gehandhaafd blijft waarbij er in Leeuwarden en in 5 zones buiten Leeuwarden gereisd kan worden. SP-raadslid Farshad Bashir: “Het leven houdt immers niet op in Leeuwarden.”

Eigen bijdrage
Via de indicatiestellingen wordt al streng gekeken of mensen wel of geen recht hebben op zorg en daarom is volgens de SP een eigen bijdrage dus overbodig. “De toegang regelen via eigen bijdragen leidt ertoe dat mensen die zorg nodig hebben om financiĆ«le redenen afzien van deze zorg. Hierbij gaat het om zowel arme mensen als rijkere mensen,” aldus Bashir. Eerdere ervaringen met de verhoging eigen bijdrage thuiszorg wezen al uit dat veel mensen hierdoor gingen afzien van noodzakelijk zorg of op andere belangrijke basisbehoeften gingen bezuinigingen. Niemand kiest ervoor om een WMO-voorziening nodig te hebben. Een systeem van eigen bijdragen is een systeem van omgekeerde solidariteit: het is een gerichte lastenverzwaring voor hen die WMO-voorzieningen nodig hebben. De SP geeft voor het betalen van de WMO de voorkeur aan gewone solidariteit: de sterkere (lees: de gezonde) neemt de lasten van de zwakkere (de zorgbehoevende).

De SP stelde voor om geen nieuwe eigen bijdragen in te voeren. Dus voor rolstoelen en/of alle individuele voorzieningen buiten de huishoudelijke zorg, geen eigen bijdragen.

De SP wilde niet dat er automatisch gekozen wordt voor het verhuizen als de woning niet voldoet. In de meeste gevallen is woonaanpassing voor de mensen zelf een betere oplossing omdat ze dan in hun eigen sociale omgeving kunnen blijven wonen. De financiĆ«le consequenties van verhuizen, zoals de woonlasten, moeten binnen de Wvg-draagkracht van de gehandicapte passen. Bashir: “Verhuizen mag volgens ons in ieder geval niet ten koste gaan van (mantel)zorg en de sociale omstandigheden.”

De Tweede Kamer heeft een motie aangenomen om in een aantal gemeenten een proef te starten met een mediatiecommissie die bij onenigheid bemiddelt tussen burgers en gemeentebestuur. De SP pleitte voor een proef met een mediatiecommissie.

Het is volgens de SP goed het gemeentelijke beleid periodiek te evalueren. Dus zowel het algemene beleid neergelegd in de verordening, als het uitvoeringsbeleid, dat onder de bevoegdheid van het College van Burgemeester en Wethouders (B&W) is neergelegd in beleidsregels. Zo kunnen we hiermee het voorzieningenniveau dat te hoog of te laag blijkt te zijn, aanpassen in de verordening of de beleids- regels.

Het College van B&W heeft de verordening op een aantal van bovenstaande punten aangepast.

Bron: leeuwarden.sp.nl, 14 september 2006